Animacja kultury kilkanaście lat temu była w Polsce pojęciem całkowicie niszowym. Ten stan się zmienił – podobnie jak wiele innych rzeczy w minionych dwu dekadach. (...) Kim jest animator kultury między tymi dwoma polami? Praktykiem poszukującym narzędzi badawczych mających mu pomóc w określeniu stanu kultury, którą – zgodnie ze swym posłannictwem – ma zmieniać i ożywiać? Kulturoznawcą, dla którego naturalną kontynuacją badania jest zaangażowanie – w relacje, w życie społeczne? Czy jeszcze kimś innym?