Autor: Witek Hebanowski

Czy są granty, o które można się starać, nie mając statusu prawnego? Np. jako grupa nieformalna, za pośrednictwem samorządu lokalnego lub studenckiego?

Tak, ale bardzo rzadko. Np. w programie Młodzież w działaniu w ramach inicjatyw młodzieżowych. Ważniejszym jest posiadanie dobrego projektu, z nim można szukać już istniejącej organizacji, z którą można by złożyć wniosek. Tak było w przypadku naszej Transkaukazji: zanim powstała Fundacja Inna Przestrzeń dwa razy zrealizowaliśmy festiwal wspólnie ze Stowarzyszeniem Grupa Studnia O.
 

Autor: Witek Hebanowski

O jakie fundusze można ubiegać się mając niewielki wkład własny?

O bardzo wiele.

Po pierwsze nadal wiele instytucji grantodawczych nie precyzuje czy wkład własny powinien być finansowy czy może być rzeczowy. Jeśli może być to wkład rzeczowy, to organizacja non-profit nawet z „zerowym” kontem ma pełne możliwości wykazać się nie tylko wkładem w postaci wolontariuszy czy uzyskania darmowej sali, ale także np. wynegocjowując rabat sponsorski w hotelu, drukarni czy w firmach oferujących przestrzeń reklamową.

Autor: Witek Hebanowski

Przede wszystkim – nie zabrzmi to optymistycznie – ale nowozakładanym organizacjom zdecydowanie trudniej jest pozyskać fundusze, niż takim, które już zrealizowały i rozliczyły projekty.

Raz na parę lat zdarzają się programy takie jak np. norweskie mikrogranty specjalnie przeznaczone dla organizacji, które zarejestrowały się w niecały rok przed zamknięciem konkursu. Są to jednak wyjątki, doświadczenie organizacji w prawie każdym konkursie grantowym jest atutem.

Stąd pytanie kluczowe to nie „z jakich funduszy”, ale „jak” powinna się przygotować nowa organizacja do pozyskania pierwszych dotacji. Prześledźmy krok po kroku – o czym powinna pamiętać nowa organizacja starająca się o środki:
 

Autor: Dr hab. prof. UW Barbara Fatyga

Przed Kongresem Kultury Polskiej MKiDN podjęło wysiłek by zapełnić luki w wiedzy o stanie kultury w Polsce. W efekcie powstało kilkanaście raportów i wiele szczegółowych ekspertyz, zrealizowano specjalnie zaprojektowane badania, zebrano rozmaite zbiory danych. Ujawniły one zarówno obszary rzetelnej wiedzy o polskiej kulturze współczesnej, jak i duże połacie niewiedzy, liczne „braki danych” oraz dylematy związane z teorią, metodologią i metodyką monitoringu i ewaluacji kultury. Impuls płynący z ministerstwa i - z drugiej strony - lokalne zapotrzebowanie na tego typu wiedzę, skłaniają różne instytucje i organizacje do podejmowania rozmaitych przedsięwzięć badawczych. W wielu miejscach w Polsce rodzą się więc od pewnego czasu pomysły dotyczące tworzenia lokalnych bądź ogólnopolskich Obserwatoriów Kultury albo przynajmniej baz danych poświęconych problematyce kulturalnej. Jednym z takich pomysłów – zaplanowanym właśnie na skalę ogólnopolską - jest Obserwatorium Żywej Kultury.

Autor: Dr hab. prof. UW Barbara Fatyga

Szczęśliwie początek roku akademickiego już za mną, więc nareszcie mogę spisać swoje wrażenia po krakowskim Kongresie Kultury. Bałam się, że w miarę upływu czasu zblakną one i spłowieją, ale jeszcze wczoraj, rozmawiając z magistrantami o tym wydarzeniu odczułam naprawdę wysoki przypływ adrenaliny. Wobec tego – co warto na początku zaznaczyć – uwagi, którymi pragnę się tutaj podzielić nie mają charakteru refleksji sine ira et studio. Wręcz przeciwnie – są zapisem absolutnie subiektywnych (co nie znaczy bynajmniej - irracjonalnych) odczuć. Warto też na początku wspomnieć, iż – podobnie jak każdy uczestnik Kongresu – miałam wgląd tylko w część tego co się na nim działo, bowiem sympozja odbywały się równolegle i trzeba było dokonywać dramatycznych wyborów. Niezależnie od wszystkiego uważam, że nie był to czas stracony, dowiedziałam się niemało o stanie współczesnej polskiej kultury (w szerokim znaczeniu tego słowa), chociaż ta wiedza już niekoniecznie mi się podoba. Poniższe dywagacje opierają się na wrażeniach i notatkach ze wszystkich sesji plenarnych; a ponadto z sympozjów: „Nowe konteksty dla sztuk wizualnych” (moderator: Anda Rottenberg); „Kompetencje kulturalne społeczeństwa…” (za długi tytuł!) moderowanego przez prof. Zbigniewa Kwiecińskiego, „Kultura w życiu codziennym Polaków. Jak trafić <pod strzechy>” (tytuł, jak i inne, narzucony oczywiście odgórnie, jest tak cudownie idiotyczny, że aż ideologiczny, moderowanego przez prof. Mariana Golkę) i „Kulturotwórcza rola mediów” (moderator Jacek Żakowski).