To zwierzęta, które potrafią zaskoczyć. Najdziwniejsze gatunki w Polsce

Kiedy myślimy o polskiej faunie, zwykle do głowy przychodzą nam zazwyczaj klekoczące bociany na słupach, sarny przemykające po łąkach czy dostojne żubry w Puszczy Białowieskiej. Wtedy wydaje się, że nasza rodzima natura już nic przed nami nie skrywa. Tymczasem wiele z nas nie wie, że nawet Polska i jej umiarkowany klimat to nie tylko “przewidywalna” przyroda. Okazuje się, że to dom dla wielu zwierząt, które równie dobrze mogłyby pochodzić z tropikalnej dżungli czy nawet z powieści fantasy. Sprawdź, jacy są najbardziej zaskakujący mieszkańcy naszych lasów, jaskiń, rzecz i łąk. Dziwnych gatunków zwierząt wcale nie musisz szukać na drugim końcu świata.

Sekretni mieszkańcy jaskiń, podziemi i mroku

Jednym z najbardziej niezwykłych, a jednocześnie najtrudniejszych do zaobserwowania zwierząt żyjących na terenie naszego kraju jest studniczek tatrzański. To drobny, bezbarwny skorupiak żyjący w podziemnych wodach Tatr. To stworzenie doskonale ilustruje, jak ekstremalne bywają adaptacje do życia w wiecznej ciemności. Co najciekawsze, studniczek pozbawiony jest oczu i pigmentacji, jego ciało jest praktycznie przezroczyste, a cały organizm przystosował się do egzystencji w lodowatej wodzie krążącej w szczelinach wapiennych skał. Zwierzę to spędza całe życie w zupełnym mroku, nigdy nie ujrzawszy światła słonecznego, żywiąc się szczątkami organicznymi niesionymi przez podziemne strumienie. Obecność studniczka tatrzańskiego to realne świadectwo istnienia całego, ukrytego pod nami ekosystemu, do którego dostęp nie jest taki prosty.

Kolejnym zwierzęciem, które umyka naszym oczom, bo żyje w mroku to nietoperz. W Polsce wyróżnia się ponad dwadzieścia gatunków, a niektóre z nich naprawdę zdumiewają. Podkowiec mały czy nocek duży orientują się w całkowitej ciemności dzięki echolokacji, emitując ultradźwięki i odbierając ich echo z precyzją, której pozazdrościłby niejeden system nawigacyjny. Zwierzęta te zapadają w zimowy sen w jaskiniach, starych fortach, piwnicach, często obniżając temperaturę ciała niemal do temperatury otoczenia, która potrafi wynosić często nawet poniżej 10 stopni Celsjusza. W tym czasie spowalniają swoje bicie serca nawet do jedynie kilku uderzeń na minutę.

Do grona ciekawych mieszkańców podziemi należy dodać pijawkę końską oraz endemiczne, ślepe skoczogonki i pajęczaki zasiedlające jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. To tak zwane troglobionty, czyli organizmy całkowicie niezdolne do przeżycia poza jaskiniowym środowiskiem, cechujące się wydłużonymi odnóżami, spowolnionym metabolizmem i całkowitym brakiem wzroku.

Wodne relikty i płazie osobliwości

Polskie rzeki i strumienie to przestrzenie skrywające stworzenia wyglądem przypominające raczej świadków prehistorii niż współczesnych mieszkańców Europy Środkowej. Doskonałym przykładem takiego gatunku jest minóg. Zwierzę to przypomina węgorza, a w rzeczywistości nawet nie jest rybą. Minóg to przedstawiciel prastarej grupy bezżuchwowców, których rodowód sięga setek milionów lat wstecz. Zamiast szczęk minóg posiada okrągły otwór gębowy usiany rogowymi zębami, a nim przysysa się do innych ryb. Jego larwy nazywane są ślepicami, spędzają kilka lat zagrzebane w mule, filtrując pokarm, zanim przejdą metamorfozę w dorosłą formę.

Nie mniej osobliwa jest strzebla błotna. To drobna i skrajnie rzadka rybka, która potrafi przetrwać w niemal wysychających, ubogich w tlen bajorach. W takich warunkach żaden inny gatunek nie byłby w stanie żyć. W krytycznych momentach strzebla błotna może pobierać powietrze wprost z powierzchni wody, korzystając ze specjalnie przystosowanego jelita.

Wśród płazów prawdziwym zaskoczeniem jest kumak nizinny, czyli niepozorna żaba o brodawkowatej skórze, która w chwili zagrożenia wygina ciało w charakterystyczny łuk, odsłaniając jaskrawopomarańczowy brzuch ostrzegający drapieżniki o swojej toksyczności. I to zwierzę naprawdę jest toksyczne. Przy dotyku żaba ta wydziela gęsty śluz, który jest trujący zarówno dla zwierząt, człowieka, jak i samego kumaka.

Z rodziny płazów nie sposób pominąć grzebiuszki ziemnej, zwanej również huczkiem. To płaz, który większość życia spędza zakopany w piaszczystej glebie. Wygrzebuje sobie kryjówki za pomocą rogowych ostróg, znajdujących się na tylnych nogach. W obliczu zagrożenia grzebiuszka ziemna potrafi wydawać dźwięki przypominające miauczenie i wydzielać odstraszający zapach czosnku.

Warto też wiedzieć, że na terenie całej Polski możemy znaleźć zwierzę, które przypomina miniaturowego, smoka wodnego. To zwierzę to traszka grzebieniasta, czyli największa z traszek, które spotkamy w naszym kraju. To samce traszki w okresie godowym wykształcają imponujący, poszarpany grzebień biegnący wzdłuż grzbietu i ogona. To nadaje im wręcz fantazyjnego wyglądu. Jeśli interesują cię takie niepopularne i nietypowe gatunki zwierząt, koniecznie sprawdź portal ciekawiodzawsze.pl. Na stronie regularnie pojawiają się ciekawostki o interesujących zwierzętach, ich życiu i wiele więcej interesującej wiedzy o całym świecie.

Owadzie cuda i skrzydlaci przybysze

Ale zwierzęta to także owady. Mimo że są zwykle małe i niepozorne to zasługują na naszą szczególną uwagę. Jednym z owadów, którym warto się zainteresować, jest jeden z najrzadszych i najbardziej niezwykłych chrząszczy Europy, czyli ponurek Schneidera. Spotkamy go w starych lasach, zwłaszcza w Puszczy Białowieskiej. Gatunek ten jest tak wymagający, że jego obecność uznaje się za żywy wskaźnik pierwotności lasu. Wynika to z faktu, że larwy tego owada rozwijają się wyłącznie w próchniejącym drewnie umierających drzew. Oznacza to, że ponurek Schneidera przetrwa jedynie tam, gdzie las uchronił się od ingerencji człowieka. Cykl rozwojowy tego chrząszcza trwa kilka lat, a dorosłe osobniki prowadzą skryty tryb życia, przez co spotkanie go jest niezwykle trudne. Co ważne, ponurek jest objęty ścisłą ochroną.

Świat owadów kryje jednak także innych osobliwych mieszkańców, jak nadobnica alpejska. Według wielu to jeden z najpiękniejszych chrząszczy kontynentu, o popielatoniebieskim, gładkim pancerzu ozdobionym czarnymi plamami i długich, eleganckich czułkach. Ten reliktowy owad związany jest ze starymi buczynami karpackimi, a przy tym występuje najliczniej w Bieszczadach, Pieninach czy na Roztoczu. Owad znajduje się pod ścisłą ochroną.

Wszystkie te stworzenia to dowód na to, że nawet rodzima przyroda potrafi zaskakiwać. Cały czas zmienia się, przyjmuje nowe gatunki, ale także wciąż daje przestrzeń do życia tym liczącym tysiące lat.